Weet je nog, het was ongeveer toen ik op het einde van de basisschool zat. Zodra het kon ging je zo snel als mogelijk je Astronauten en babypijltjes halen en lekker vuurwerk afsteken met je vriendjes..
Hoogtepunt was altijd het carbidschieten bij de Berkenvijver, dat wou je echt voor geen goud missen. De meest harde klappen hoorde je daar. Je zag er vuurwerk dat niet in het tuincentrum, de Blom of bij de Kooy te koop was.. Je droomde ervan later zelf ook zulk zwaar vuurwerk af te steken en ook een eigen melkbus te hebben..

Enkele jaren later kun je die droom waarmaken. Een maatje heeft nog wel een paar oude melkbussen staan, en al een maand van te voren ga je je melkbus in orde maken.. Eerst ben je al 2 complete werkdagen bezig met een staalborstel om alles roestvrij te krijgen.. Daarna helpt een ander maatje je weer met het leggen van bepaalde lassen in je melkbus en deksel om hem goed te verstevigen zodat hij niet uit elkaar knalt. Ook maak je met je vrienden frames om je bus in te kunnen zetten en haal je bij de ijzerwinkel de meeste stevige nylon touwen die ze verkopen. Omdat je erachter komt dat het best gevaarlijk is dat er rek in een nylon touw zit (waardoor de deksel als aan een elastiekje weer terug kan schieten), doe je ook een stuk ijzeren ketting aan je deksel vast. Een dag voor oudjaarsdag zet de hele groep zijn melkbussen en knalbenodigdheden al klaar in de veewagen, zodat je de volgende ochtend niks kunt vergeten en er als eerste bent. Want je wilt natuurlijk geen enkele knal missen.

De volgende dag bij de Berkenvijver komt na 2 knallen al een mevrouw klagen over deze jaren oude Hooglandse traditie en niet veel later arriveert de eerste blauw/rood gestreepte Opel Astra al.. Niet meer knallen dus bij de Berkenvijver.. Weg traditie.. Dan maar knallen in Hoogland-West waar de bevolking een stuk dunner is gezaaid en het carbidschieten gelukkig nog wel gewaardeerd kan worden. Als je de volgende dag langs de Berkenvijver fietst zie je dat de gemeenteprullenbak helemaal is opgeblazen. Zou dit een wraakactie zijn van één van je carbidschiet-maatjes?

Gelukkig komt het daaropvolgende jaar de Ponyclub met een oplossing.. Er mag worden geknald in de paardrijbak.. Een win-win situatie zal je denken.. Wij mogen onze (rare) kunsten met ons vuurwerk uithalen en al het volk wat daar op af komt geeft voor vele honderden (zo niet een paar duizend) Euro’s uit aan de drank en de oliebollen die de vereniging verkoopt. Hartstikke leuk voor deze Hooglandse vereniging die zo een leuk centje kan bijverdienen.
Toch bekruipt mij een raar gevoel als iedereen pas de paardrijbak in mag om te knallen eerst een oranje klaarovers-hesje moet hebben. En die krijg je pas als je een vreemd contractje hebt getekend die een vrijwilliger van de ponyclub heeft opgesteld. Het komt op mij over als; “Super dat jullie ons willen helpen zodat wij onze vereniging in stand kunnen houden, maar als je iets overkomt sta je er wel alleen voor..” Natuurlijk snapt iedereen van de pieperjongens wel dat al dat gestunt met vuurwerk op eigen risico is, maar door zo’n contractje te tekenen steek je met een heel ander gevoel die brandende fakkel achter in je bus..
Ook wordt het niet op prijs gesteld om een lawinepijl in een kapotte melkbus te doen, met een voetbal erop die daardoor maar zo 100 meter de lucht in wordt geschoten. Dat zijn nou juist de dingen die het voor mij extra leuk maakten. De speciale dingen bovenop het standaard carbidschieten..

Het jaar erop is het carbidschieten in de paardrijbak nog groter, en de hele kantine zit nokkievol met gezellige mensen die bijna allemaal wel een biertje lusten. Supergezellig!! Ook zijn er volop beginnelingen en veteranen in de paardrijbak te vinden met hun carbidbussen. Weer dezelfde oranje hesjes, weer dezelfde contracten. De touwtjes worden ditmaal echter nog strakker in handen genomen. Er mag puur alleen nog met carbid geschoten worden en als je iets anders doet wordt je gewoon weggekeken.
Zo kom ik aanrijden in mijn achterwielaangedreven auto en geef een beetje extra gas om mijn auto mooi en met een beetje spektakel om een bochtje in te parkeren. 2 spoortjes in het gras, maar er komt een vrijwilliger, waar wij notabene voor zijn vereniging staan te schieten - in volle draf –  naar mij toe gerend. Met het verzoek of ik meteen naar huis wil gaan.. Ik luister er niet naar, maar de aardigheid is er al meteen vanaf.

Het jaar erna, mijn bus maar uitgeleend aan iemand die ook weleens wou carbidschieten en zelf ben ik alleen maar bij het carbidschieten bij de ponyclub wezen kijken.

Afgelopen oudjaarsdag was het wel de bedoeling om even een kijkje te nemen bij de paardrijbak, maar door alle drukte is het er niet van gekomen. De jongens van de Piepers zijn er dus ook niet meer zo enthousiast over als vroeger denk ik. Toen ik op hoogland-online las dat Jong Hoogland het “af had laten weten” werd ik getriggerd dit bericht te schrijven.

Ik kan natuurlijk niet spreken voor Jong Hoogland. Maar ik vind het niet leuk om te horen dat je het af hebt laten weten. Ik denk dat de meesten niet meer carbid zijn komen schieten doordat al het avontuurlijke eraf is gehaald op de manier hoe er nu geschoten moet worden.

Natuurlijk jeukt het wel om weer echt ouderwets hard te gaan knallen met de pieperjongens. Ik heb al een aantal hele toffe ideeën gehoord. Maar of we die ideeën nu in de paardrijbak tot uitvoering kunnen brengen?

Sommige zullen me nu wel een ouwe zeikerd vinden, maar ik heb wel weer lekker mijn hartje gelucht..
 
Andere berichten over Carbidschieten op De Piepersite